In de tijd dat deze serie gemaakt werd (1991) was de coming out van incestslachtoffers in volle gang. Geen praatprogramma of er zat wel iemand haar verhaal te doen. De teneur was: kom naar buiten en zoek hulp. En daar zat hem net de crux, de hulpverlening was niet ingesteld op grote groepen slachtoffers (laat staan daders) van sexueel misbruik. Vrouwen liepen dan ook stuk op hulpverleners die ze niet of slecht hielpen.

De zesdelige serie "Hulpverlening bij incest" probeerde de aanzet te geven tot een snelle inhaalslag. De vier programma's (van een uur) voor hulpverleners moesten door het hele team bekeken en besproken worden. En dat gebeurde ook. De programma's voor huisartsen en leerkrachten sloten hierop aan en boden onder meer houvast voor signalering, bespreekbaar maken en verwijzen.